Herenigde Iraanse broers schrijven Amnesty

De Iraanse broers Arash en Kamiar Alaei waren er geestelijk slecht aan toe toen ze hoorden dat Amnesty International actievoerde voor hun vrijlating. Het was herfst 2008 en na vier maanden ondervraging en eenzame opsluiting in de Evin-gevangenis in Teheran vreesden ze dat ze vergeten waren. Toen ze van Amnesty's acties hoorden, kregen ze weer hoop.

De broers werden onlangs herenigd in de Verenigde Staten, nadat Arash eind augustus werd vrijgelaten. Kamiar was al sinds 2010 vrij. ‘Dankzij jullie acties zijn we nu vrij en we zijn veilig’, schreven ze Amnesty in een gezamenlijke brief. ‘Toen we via onze familie hoorden dat jullie actie voor ons voerden, was het alsof we nieuw bloed kregen dat onze harten warmde en ons energie gaf om sterk te zijn, de situatie te tolereren en niet verslagen te zijn.’

De broers, beiden arts, waren gevangen genomen vanwege hun internationaal baanbrekende werk voor de behandeling en preventie van HIV/aids, dat ze samen met Amerikaanse instituten verrichtten. Ze werden veroordeeld voor ‘samenwerking met een vijandelijke overheid’. Geen van beiden was politiek actief, maar tijdens de rechtszaak voerde de aanklager hun bezoeken aan internationale aidsconferenties aan als bewijs voor het feit dat ze in Iran een ‘fluwelen revolutie’ wilden ontketenen. Arash kreeg zes jaar cel, Kamiar drie. Beiden kwamen eerder vrij.

In interviews vertelden de broers hoe ze in de gevangenis doorgingen met lesgeven over gezondheid. Ze vertelden hun medegevangenen over hygiëne en gezondheid, moedigden lichaamsbeweging aan en werkten aan verbetering van de gevangeniskeukens.

In hun brief aan Amnesty schreven ze: ‘We leerden in de gevangenis dat je als je gelooft in wat je doet, dat werk moet voortzetten, of je regering dat op prijs stelt of niet... en je moet dit blijven doen tot het eind van je leven.’ Zij willen hun werk nu voortzetten buiten Iran. Ze werken nu allebei aan de State University of New York in Albany en willen daar een interdisciplinair centrum voor gezondheid en mensenrechten opzetten.

Daarnaast zullen ze actievoeren voor de vele politieke gevangenen die nog steeds in Iraanse cellen zitten. Daarover schreven ze Amnesty: ‘Dankzij jullie inspanningen genieten wij er nu van dat we weer samen kunnen zijn en we willen jullie werk uitbreiden door een stem te zijn van degenen zonder stem voor degenen die in vergelijkbare situaties verkeren als wij. Op deze manier kunnen we de vriendelijkheid die jullie ons getoond hebben doorgeven... Uit de grond van ons hart danken we jullie voor de acties voor onze vrijlating.’